Yargıtay 22. Hukuk Dairesi
2016/23186 Esas
2019/21129 Karar
14/11/2019
“Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bunu ispatlamakla zorundayken fazla çalışma ücretlerinin ödendiğini işveren kanıtlamalıdır. Somut olayda davacı fazla çalışma ücretinin ödenmediği gerekçesi ile iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini ileri sürmüş, davalı işverence davacıya satış primi ödendiği, davacının ücretine fazla mesai ücretinin dahil olduğu ve iş sözleşmesinin istifa suretiyle sona erdiği savunulmuştur. Mahkemece davacının istifa ettiği ve aldığı primlerin fazla çalışma ücretini fazlasıyla karşıladığı gerekçesiyle dava konusu kıdem tazminatı ile fazla çalışma ücreti taleplerinin reddine karar verilmiştir. Öncelikle davacı tarafından iş sözleşmesinin fazla mesai ücretlerinin ödenmemesi üzerine haklı nedenle feshedildiği ileri sürülmüş ise de davacının imzasına havi mağaza çıkış görüşme formu başlıklı belgede; fesih sebebini “farklı bir sektörde çalışma isteği” olarak açıkladığı, davacının fesih gerekçesi ile bağlı olduğu ve fesih gerekçesi olarak belirtilen “farklı bir sektörde çalışma isteği” ibaresinin eksik ya da hiç ödenmeyen işçilik alacaklarını kapsamadığı düşünüldüğünde kıdem tazminatı talebinin reddinde isabetsizlik bulunmamaktadır. Fazla çalışma ücreti talebi yönünden davacının aldığı primlerin fazla çalışma ücretini fazlasıyla karşıladığı gerekçesiyle söz konusu alacağın reddine karar verilmiştir. Ne var ki, prim ve fazla çalışma birbirinden farklı kavramlardır. Davacının aldığı satış primi yaptığı satışlara bağlı olarak davacıya yapılan bir ödeme olup esas itibariyle çalışanı özendirme ve ödüllendirme amacına matuf ek ücret niteliğindedir. Fazla çalışma karşılığı yapılan ödeme ise bizatihi ücretin kendisidir. Fazla çalışma yapılsın veya yapılmasın, işyeri uygulaması gereği şartlar oluştuğunda prim ödemesine hak kazanıldığı nazara alındığında, prim ödemesinin, fazla çalışma ücreti yerine geçtiğinin kabul edilerek, fazla çalışma ücreti alacağından mahsup edilmesi isabetli olmayıp bozmayı gerektirmiştir.”
